یکی از مناسبترین رو ش ها برای بررسی آسیبپذیری لرزه ای تأسیسات نفتی، بررسی خرابی ها در زلزله های گذشته است. با توجه به اینکه در 50 سال گذشته زلزله های بزرگی در مناطق دارای تأسیسات مهم نفتی (خصوصاً پالایشگا ه ها) رخ داده است، با بررسی دقیق خسارت های وارده می توان خسارات احتمالی وارد بر سازه های صنعت نفت در زلزله های آینده را به طور دقیق تری برآورد نمود. هر چند که بانک اطلاعاتی قوی از اثرات زلزله در اکثر موارد موجود نیست.
همچنین با بررسی رفتار سازه ها و تجهیزات در زلزله های گذشته می توان نقاط ضعف طراحی، اجرا و نگهداری را مشخص کرد.بهسازی سازه ها در مقابل زلزله با توجه به تغییرات مکرر و تکامل آیین نامه ها در چند دهه اخیر از مباحث غیرقابل گریز است. اولین گام جهت بهسازی سازه ها، تعیین آسیب پذیری آنها در مقابل زلزله است. منظور از بررسی آسیب پذیری لرزه ای، بررسی تجهیزات، ارتباطات، ایمنی و نحوه عملکرد یک مجموعه در زمان وقوع زلزله است.
با استفاده از این روش، با سرعت و هزینه مناسبی می توان مناطق دارای بیشترین سطح خطر را تعیین و برای مراحل بعد که شامل تهیه نقشه های اجرایی بهسازی و در نهایت اجرای بهسازی است، اولویت بندی کرد. در حال حاضر استاندارد فراگیری برای ارزیابی تجهیزات موجود در مقابل زلزله وجود ندارد و عموماً ارزیابی ها، داوطلبانه و با صلاحدید صاحبان صنایع صورت می گیرد.
شناسایی مودهای خرابی لوله ها در زلزله
بنابراین نحوه بهسازی و تصمیمات مربوط به آن، بر پایه ملاحظات سود و هزینه و با توافق مالکان یا گردانندگان این صنایع تعیین می شود. یکی از روش های بررسی آسیب پذیری، استفاده از درس های آموخته شده از زلزله های گذشته و رفتار تجهیزات در برابر نیروهای لرزه ای است. این روش یک روش منطقی و قابل دفاع است زیرا شرایط واقعی مجموعه در نظر گرفته می شود و رفتار لرزه ای تجهیزات مشابه در زلزله های گذشته بررسی می شود و با تلفیق اطلاعات و قضاوت مهندسی، نتایج ارزیابی میشود.
علاوه بر این، روش مذکور رهنمون مناسبی برای تدوین و تکامل دستورالعمل های آیین نامه ای جهت طراحی لرزه ای صنایع است.با توجه به وقوع زلزله های متعدد در ایران، متاسفانه مدارک و گزارش های جامعی درباره تأثیر زلزله بر شریان های حیاتی به ویژه خطوط لوله انتقال نفت و گاز در ایران یافت نمی شود. این امر می تواند ناشی از دو علت باشد.